เหตุบังเอิญ (?)
posted on 24 Nov 2009 21:58 by headupinthesky
เหตุบังเอิญ ?
บังเอิญตั้งแต่ไปเลี้ยงวันเกิดเพื่อนโดยไม่ได้เตรียมตัวจะไป
พึ่งมานึกได้ว่าจะเลี้ยงวันนี้จึงไป
บังเอิญตั้งแต่ตอนกลับที่คิดจะไปดูแผงหนังสือที่สยามก่อนกลับ
บังเอิญที่ลงบันไดผิดด้านไปออกด้านที่ไม่มี faster book จึงต้องเดินย้อนกลับไปข้างบน เพื่อออกมาอีกทาง
บังเอิญที่เหลือบมอง happening ใคร่ครวญอยู่นานว่าจะซื้อดีไหม
บังเอิญที่พอดีเวลาได้ขึ้นไปในรถไฟฟ้าเดียวกัน โบกี้เดียวกัน เสาติดๆกัน
บังเอิญที่ร้านที่ไปเลี้ยงเพื่อนเป็นหมูย่างเกาหลี
ทั้งตัวจึงเต็มไปด้วยกลิ่นเถ้าควันและหมูย่างจนรู้สึกเขินคนข้างๆ
จนต้องเอี้ยวตัวจัดระเบียบตัวเองให้ยืนถูกตำแหน่ง ไม่เอากลิ่นควันที่ติดตามตัวไปเบียดเบียนผู้อื่น
และด้วยความบังเอิญอีกครั้ง ที่เธอหันมาสบตากันพอดี
เราเคยเจอกันอย่างนี้กี่ครั้งกันแล้วนะ
ปีที่แล้ว เมื่อรถไฟฟ้าวงเวียนใหญ่ยังไม่เสร็จดี ยังคงต้องพึ่งบริการเรือข้ามฟาก
ก็เจอเธออย่างนี้มาแล้ว หลายครั้ง หลากช่วงเวลา
ดูเหมือนหลายต่อหลายครั้ง เธอจะสังเกตเห็นก่อนด้วยซ้ำ
เธอจ้องจนรู้สึกได้ว่ามีคนจ้องอยู่จึงหันไปเจอสายตาเธอพอดี
แต่แล้วต่างคนก็ต่างเสมองไปทางอื่น
และทุกครั้งที่เรือเข้าฝั่ง
เราต่างก็แยกย้ายกันไป โดยไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ
ทิ้งไว้แต่เพียงความประหลาดใจคั่งค้างในจิตใจ
ก่อนจะเลือนหายไปในเวลาต่อๆมา
แต่ครั้งนี้ บังเอิญที่ว่าเธอยืนอยู่ตำแหน่งตรงหน้าพอดี
ตอนแรกก็ไม่ทันได้มอง
แต่พอสบตากันพอดีโดยไม่ได้ตั้งใจ
ก็รู้สึกได้ว่าเธอน่าจะจำได้ เหมือนอย่างที่ฉันจำได้
เพียงแต่ต่างฝ่ายต่างรู้จักกันเพียงหน้าตา
จำชื่อไม่ได้
เธออาจจะรู้แค่ว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเล็กๆตอนปีหนึ่ง
ฉันก็รู้จักเธอแค่นั้น
ตอนนั้นเธอก็ยังเงียบขรึม ไม่สุงสิงกะใคร เหมือนอย่างในตอนนี้
บุคลิกท่าทางยังเหมือนเดิม
ฉันถึงจำเธอได้
แต่ในตอนช่วงสั้นๆที่เธอมาเรียนนั้น
เราก็เคยแต่เพียงยิ้มทักทายแค่นััน
ด้วยนิสัยของเธอ
จึงทึกทักเอาเองว่า แค่เธอยิ้มทักทายนั้นก็เหมือนกลายๆว่าเราเป็นคนรู้จักกันแล้ว
แต่ก็ไม่เคยมีบทสนทนาใดๆต่อกัน
วันนี้จึงยังเหมือนเดิม เราต่างมองไปมองมาอยู่นาน
แต่ก็รู้สึกเหมือนเดิม ไม่ได้รู้สึกว่าเราไม่รู้จักกัน
เราสนทนากันผ่านความเงียบ เชื่อว่าคงเป็นอย่างนั้น (?)
ในที่สุด
ความบังเอิญมาจบลงที่ เราเดินลงสถานีเดียวกัน
โดยออกประตูเดียวกัน
เดินลงบันไดเดียวกัน
ออกทางออกเดียวกัน
แต่ เราก็คลาดกันในที่สุด
คาดว่าความบังเอิญคงหมดลงแล้ว
สิ่งที่คิดมานั้นอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกฝ่ายเดียว
เธอก็คงมีมุมมองของเธอที่แตกต่าง
หรือเธออาจจะแค่จำชื่อไม่ได้ เลยไม่ได้เข้ามาทัก
แล้วทุกอย่างก็เลือนลอยหายไปอีกครั้ง เหมือนก่อนๆ
ทิ้งไว้แต่ความคั่งค้างเล็กๆในใจอีกครั้ง